Wethouder Van der Zwan naar Den Haag om aandacht voor complexe jeugdhulp

De jeugdhulp moet stoppen met één-op-één begeleiding als noodoplossing voor complexe hulpvragen. Het doet eerder kwaad dan goed. We moeten omschakelen naar een systeemgerichte gezinsaanpak. Met die boodschap ging wethouder Pieter van der Zwan van Smallingerland samen met andere wethouders en deskundigen uit het veld dinsdag 31 maart naar Den Haag. Hij bood daar een position paper aan Tweede Kamerleden aan met de oproep om de urgentie van het probleem te erkennen en te gaan werken aan een duurzame, gezinsgerichte oplossing.

Eén-op-één of zelfs twee-op-één begeleiding komt steeds vaker voor als noodoplossing voor jeugdigen waarvoor in de reguliere jeugdhulp geen plek lijkt te zijn. Het programma Zembla zocht uit dat het landelijk om zo’n 400 kinderen gaat. Kosten per kind per jaar: 1 tot wel 1,75 miljoen euro. Veel geld, terwijl het effect ervan en de pedagogische waarde twijfelachtig is. De oplossing voor het probleem is ingewikkeld. Er zijn veel verschillende partijen betrokken, overheden en zorgorganisaties. Maar niemand is eigenaar van het hele probleem, ieder is maar verantwoordelijk voor een klein stukje.

Met de position paper roepen de ondertekenaars op om de ondersteuning niet te richten op het kind alleen, maar op het hele gezin en de omgeving waarin het kind leeft. Met een zogenaamde Gedeelde Verklarende Analyse wordt duidelijk wat er moet gebeuren: van individuele zorg tot systeemzorg, van huisvesting tot financiële ondersteuning, van onderwijs tot werk, et cetera. Met zo’n analyse worden onderliggende oorzaken binnen het gezin duidelijk en kunnen die beter aangepakt worden.

Van der Zwan roept namens alle partijen op om met elkaar het probleem aan te pakken. “Dit probleem kunnen we als gemeente of zorgorganisatie niet in ons eentje oplossen, maar vraagt om landelijke aandacht. We hebben duidelijke kaders nodig en investeringen die recht doen aan de ontwikkeling van jeugdigen én hun leefomgeving. Samen moeten we de handschoen oppakken om het systeem zoals het nu is, en dat niet functioneert, te veranderen naar een systeem dat beter aansluit bij de behoeften van de jeugdigen. Kijken naar wat nodig is om het kind goed te kunnen laten functioneren in het gezin, in plaats van het af te zonderen van zijn wereld.”